توايم وَ بَشَّرُوهُ بِغُلامٍ عَلِيمٍ و بشارت دادند او را بتولد پسرى اسحاق نام از ساره ، دانا بعلوم و حقايق بعد از رسيدن به حد بلوغ فَأَقْبَلَتِ امْرَأَتُهُ پس روى نهاد زن ابراهيم ساره وقتى كه مژدهء فرزند را استماع نمود فِي صَرَّةٍ در ميان جماعتى چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام مرويست كه : الصرة الجماعة فَصَكَّتْ وَجْهَها پس بواسطهء تعجب و حيا طپانچه زد بر روى خود . على بن ابراهيم گويد : فصكت وجهها اى غطته يعنى پوشيده ساخت روى خود را وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ اى و قالت انا عجوز عقيم يعنى و گفت من پير زنى نازاينده‌ام پس چگونه فرزند آورم قالُوا گفتند ملائكه كَذلِكَ اينچنين بشارت داديم تو را قالَ رَبُّكِ گفته است پروردگار تو و ما از قول او خبر ميدهيم نه از پيش خود حرفى مىگوييم إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ بدرستى كه آن پروردگار اوست حكم كننده بوجود ولد و راست گفتار درست كردار است الْعَلِيمُ داناست بجميع امور و هر كه به اين اوصاف متصف باشد ، قول او حق و وعدهء او صدق خواهد بود . و چون ابراهيم عليه السّلام دانست كه مهمانان از ملائكه‌اند و فرود آمدن ايشان به اين اجتماع جز براى امرى عظيم نخواهد بود ، [ سوره الذاريات ( 51 ) : آيات 31 تا 37 ] قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ( 31 ) قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ( 32 ) لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ حِجارَةً مِنْ طِينٍ ( 33 ) مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُسْرِفِينَ ( 34 ) فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 35 ) فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 36 ) وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ ( 37 ) قالَ گفت فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ پس چيست كار بزرگ شما اى فرستاده شدگان نزد پروردگار عالميان قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ گفتند بدرستى كه ما فرستاده شده‌ايم بسوى گروهى از گناهكاران قوم لوط لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ تا نازل